De Week tegen Eenzaamheid 2026 vond plaats van donderdag 24 september tot en met woensdag 30 september. Tijdens deze week wordt aandacht gevraagd voor eenzaamheid en het belang van verbinding. Want eenzaamheid kent verschillende vormen en is lang niet altijd zichtbaar.
Eenzaamheid gaat vooral over een gevoel. Je kunt bijvoorbeeld een hechte, intieme band missen: iemand met wie je altijd kunt praten, dag en nacht. Maar je kunt ook een verloren of zwervend gevoel ervaren, alsof je geen eigen plek of rol hebt in het leven. Daarnaast kan het zijn dat je minder contact hebt met mensen dan je zou willen, terwijl je niet goed weet hoe je nieuwe contacten kunt leggen.
Eenzaamheid kent geen leeftijd
Ook bij Sociaal Werk Sedna komen mensen over de vloer die zich op een of meerdere manieren eenzaam voelen. Dat zijn zeker niet alleen ouderen. Eenzaamheid komt voor bij mensen van alle leeftijden en kan iedereen overkomen. Net als vorig jaar heeft Sociaal Werk Sedna ook dit jaar verhalen verzameld van verschillende ervaringsdeskundigen. Een van hen is Feride. Zij vertelt openhartig over haar persoonlijke ervaringen met eenzaamheid.
Feride is van Turkse afkomst. Haar verhaal laat zien dat eenzaamheid niet altijd betekent dat je alleen bent. Ook wanneer er mensen om je heen zijn, kun je een gevoel van gemis of afstand ervaren. Door haar verhaal te delen, wil Feride laten zien dat praten over eenzaamheid belangrijk is. Het kan een eerste stap zijn om gevoelens bespreekbaar te maken en opnieuw verbinding te zoeken met anderen.
In het verhaal van Feride staat haar persoonlijke ervaring centraal. Wat heeft zij meegemaakt, wanneer voelde zij zich eenzaam en wat heeft haar geholpen? Daarover vertelt zij zelf.
Titel: Blijven aankloppen tot de juiste deur opengaat
Eigenlijk is eenzaamheid voor mij nog steeds een open onderwerp. Ik kan niet zeggen: “Ik heb het helemaal overwonnen en ik heb er geen last meer van.” Ik denk dat ik dat ook in de rest van mijn leven nooit helemaal zal kunnen zeggen.
Daar is een heel eenvoudige, maar voor mij diepe reden voor. In de cultuur waar ik vandaan kom, kun je bijvoorbeeld op een zaterdag thuis zitten en je vervelen of je eenzaam voelen. Dan kun je gewoon je moeder bellen of even naar je zus gaan. Misschien hoef je niet eens van tevoren iets af te spreken. Je klopt gewoon aan, drinkt samen een kopje thee of koffie en praat met elkaar. Die mensen zijn niet alleen je sociale contacten; ze zijn een vanzelfsprekend onderdeel van je leven.
Voor mij is dat niet meer mogelijk. Mijn moeder, mijn familie, mijn verleden en het leven dat ik jarenlang had opgebouwd, zijn in een ander land. Daarom accepteer ik dat een bepaald deel van die eenzaamheid waarschijnlijk altijd bij mijn leven zal blijven horen.
Maar met de rest van die eenzaamheid heb ik voor een groot deel leren omgaan.
Ik kwam in januari 2023 naar Nederland. Dat was geen vrije keuze. Ik moest mijn land verlaten. Wanneer je door mensenrechtenschendingen gedwongen wordt om je land en het leven dat je hebt opgebouwd achter te laten, verander je niet alleen van woonplaats. Op een bepaald moment besef je dat je leven nooit meer precies hetzelfde zal zijn en dat jij zelf ook nooit meer helemaal dezelfde persoon zult zijn als daarvoor.
Toen ik in Amsterdam uit het vliegtuig stapte, was ik ook niet meer de oude Feride.
Jaren geleden vertelde een vriendin van mij, die psycholoog is, over de techniek met twee stoelen. Je zit zelf op één stoel en tegenover je staat een lege stoel. Je hangt bijvoorbeeld je jas over die stoel en probeert naar jezelf te kijken alsof er een andere versie van jezelf tegenover je zit.
Toen ik die dag in Amsterdam uit het vliegtuig stapte, was het alsof ik die lege stoel voor me zag.
En de vrouw die ik daar zag, leek bijna niet meer op de vrouw die ik vroeger kende.
In Turkije was ik een sterke, zelfstandige en vrije vrouw. Ik werkte, nam beslissingen en had de regie over mijn eigen leven. Maar toen ik in Nederland aankwam en als het ware van buitenaf naar mezelf keek, zag ik een vrouw die de taal niet kon spreken, die zelfs met de eenvoudigste dingen moeite had en zich zelfs tijdens het boodschappen doen hulpeloos kon voelen.
Dat was heel zwaar voor mij. Want wat ik had verloren, was niet alleen mijn land, mijn werk of mijn sociale omgeving. Een tijdje voelde het alsof ik ook mezelf was kwijtgeraakt.
De twee moeilijkste periodes van mijn leven waren, ten eerste, de gevolgen die de politieke onrust in Turkije voor mijn eigen leven heeft gehad. Helaas heb ik zelf ervaren hoe zulke politieke ontwikkelingen steeds opnieuw jonge, intelligente en hardwerkende mensen, die veel voor hun land en de samenleving zouden kunnen betekenen, uit het normale leven kunnen halen. En eigenlijk is daar in de afgelopen honderd jaar niet veel aan veranderd.
De tweede moeilijkste periode was mijn eerste jaar in Nederland.
Want in de eerste periode had ik een groot deel van mijn opgebouwde leven verloren. In de tweede periode moest ik leren hoe ik met wat er nog over was opnieuw een leven kon opbouwen.
En eigenlijk begon precies daar mijn strijd tegen eenzaamheid.
Hoe ben ik met eenzaamheid omgegaan?
Nu wil ik graag een paar dingen met je delen die mij persoonlijk hebben geholpen. Ik wil niet zeggen dat dit voor iedereen dé oplossing is, maar voor mij waren deze stappen heel belangrijk om mezelf en mijn leven weer op te bouwen.
Ten eerste: ik probeerde vertrouwde dingen weer terug te brengen in mijn leven.
Heb je ooit het gevoel gehad dat je je reukvermogen kwijt was? En dan bedoel ik niet door corona. 🙂
Toen ik naar Nederland kwam, voelde het voor mij bijna alsof ik mijn reukvermogen kwijt was.
Niets rook meer zoals vroeger.
Geuren hebben een heel sterke verbinding met ons geheugen. De geur van het parfum van iemand van wie je houdt, kan je meteen aan die persoon doen denken. De geur van een gerecht dat je moeder vroeger in de keuken maakte, kan je in één seconde jaren terugbrengen. Soms kan één geur je het gevoel geven: ik ben thuis.
En al die vertrouwde geuren was ik ineens kwijt.
Soms probeerde ik mijn geheugen echt te dwingen om die gevoelens van vroeger terug te halen. Op een gegeven moment begon ik mijn moeder te vragen om recepten van gerechten die ik kende en die we vroeger thuis aten. Ik begon die gerechten zelf te maken in mijn keuken in Nederland.
En als er dan ineens een bekende geur uit mijn keuken kwam, maakte dat me gelukkig.
Want het was niet alleen de geur van eten.
Het rook naar Turkije. Het rook naar thuis. Het rook naar een stukje van mijn oude leven dat nog steeds bij mij was.
Ik denk dat ik daardoor iets belangrijks heb geleerd: om een nieuw leven op te bouwen hoef je niet alles uit je verleden achter te laten. Soms moet je juist de dingen die je goed doen meenemen en een plek geven in je nieuwe leven.
Verder lezen
Meer nieuws dat aansluit op dit verhaal.
Ontdek meer van Emmen Actueel
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
